Kaybolanlar İçin Mermer Mevsim, 17 Mayıs 1990 Kozaklı

“Dost işi ‘aceb iş durur cân denizin tutuşdurur
Cânsuzlara bir düş durur ger yorasın sen bu düşü.” (Yunus Emre).

Bayırdaki kayalıklara sıkışıp kalmış.
Oradan neresi görünüyor?
Ötesi. Rüya. Yakaza. Hâl. Bunu bileceksiniz ki gerilimin vardığı yerde gizli metafizik, gizli dil rüya. Geyiklerin sıçrayışı duman içinden ve kayalıklardan. Dehşetengiz bir metafor. Uğunuşu fakirin ima ve ürperişle. Yamaçların bütün dikenlerini yuvarlayıp yüreklere “Meleği gezdiriyorlar işte.”
Aşk dedikleri, “Sürekli bir ilkbahar.”
Gizli metafiziğin sarkıttığı iple. Süre ve mesafe. İroni. Hâlâ bir ateş, bir ateş. Bayırlardan üflenen buğu. Terütaze bir haz ecza gibi hayal ve hayatın arasındaki vadiye(söze, şiire!). Ulu ve güzel. Derin ve uzak öpüşü süt dili rüzgârın suyu! Suyun isyanı sıradanlığın toprağındaki firiğe. Hatıra ve hafızasını kaybedenler için hazin neşidelerle.

Ey aynı anne mevsim, ey kar uykusu mermer!
Şiir rüyadır. Şairlerin nasibine beklediği rüyalar…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: