DANTELA

Anımsıyorum sargı bezini:
o dantela

Burkuluyor
masum bir dürtüyle
neresinden ovulduysa beden
-Vaaaaaaahh!
orasından söküle söküle
sökülüyor
giden

Sanki
özünü saygıyla hazırladığı
iman ile
özü gözünden akmış döşüne
ah ne kanlı vişne
dedim keşke bir merhem
aşkın dudak verişine

Nasıl abanıyor gövdeme
bir yerden girmiş sıcak nefes
ve nasıl açıldıysa yara
bisturi bıçak elmas
öyle muamma

habire bastırıyorum damara

Bırak diyor
rahat bırak aşkım kendini
bak her şey harika böyle
bu bahçe
ağaçlar pembe gök sarı mevsim…
istersen kırlara gidelim
dereler derin akışı serin
serin bırak diyor

parmağını hem kemiğinden öperim

Mehmet S. Fidancı
“Kalbin Orta Yeri”nden